arama
kayıt giriş
şu an buradasın: anasayfa » .yaz dedi tanrı » şiirler » Ölüme Bir Adım; Dilek

Ölüme Bir Adım; Dilek

PDF


Adınla başlıyorum şiire; James,
terkinde zamanın
,
gizine düş'tü tin 
nefesin sesime.

 

 
 
Hayatı şaşırtmaya devam ediyorum, 
bir yaşıma daha girdim. 
Yirmi altı yıllık düş sancısı dökülen avuçlarına, 
kelime kelime çürüyen gerçeğe varamadan...
 
Ah! James... 
Ne çok diledim, 
ne çok dilendim ölümü, avuç açıp hayat avlularında. 
Ki adım’dı 
babamın kuyuya bıraktığı, 
bir dilek’tim 
annemin düşürdüğü 
yanlışlıkla hayata...  
 
Ah! James... 
Bu gidişle, geç kalacağım ölüme! 
 
Tehlike anında camı kırıp okunacak şiirler yazmak istedim,
içimden geçen hayatın içinden geçmek istedim,
dünya kaç bucak bilmek istedim, bir keresinde
niyetimi bozmak istedim,
bir yandan yazarken
diğer yandan kendimden silinmek istedim... 
 
Bazen susmak ağız dolusu, bazen de James
baba ol istedim yetim dizelere...
Ama en çok;
Bu şiire gömülmek istedim! 
 
Bilirsin, 
ölmek; huyumdur. 
Ki hastalığı yaşamak olanın 
ölümdür tek ilacı... 
 
İntihara gebe bir maviyim şimdilerde, 
bu yüzden siyah şiirler kusuyorum. 
Acı beni çekiyor, mıknatıs gibi 
acı ki çektikçe uzayan bir sakız gibi... 
 
Tanrı’nın son adı sen ol istiyorum James, 
adını dikip hayatıma 
yeniden doğmak istiyorum. 
 
Yırtık ceplerimden dökülen masallarımı toplamış gelirken,
kendimi kaybettiğim yerden 
beni bul istiyorum. 
 
Hergün yeni bir intihar meyvesi veriyor
ruhumun bağlandığı dilek ağacı... 
Hayata açan kelimelerim harf harf düşüyor, 
harfler düşünce ölürler mi James? 
 
Hiçbir şey aynı kalmasın istiyorum, harfler dışında 
ve sen beni her öldüğümde kelimelerimden tanı! 
 
Söylesene James 
bir şiirin sonunda, 
biten 
şair midir? 
 
Saat de geç olmuş, 
ölmeliyim bu şiirden! 
 
Altanlam: 
James; etrafa saçılmış çocukluk masallarını toplayarak gelen hayali bir doğum günü kahramanıdır. 
Babası varken yok olan herkesin kendi içinde uyuttuğu bir James’i vardır, çünkü bu yalana ihtiyacı vardır. 
Her yıl aynı zamanlarda yaşama sebepler taşıyan James, gün gelecek kendi yokluğu altında ezilecektir ve James’in çocukları hep aynı yalanı söyleyeceklerdir; 
“Babam öldü.” 

Yorum

0 Melody Maker #1
Yıllardır en sevdiğim şiirdir bu. Yapabilseydim, yani bir şiir yazabilecek yeteneğim olsaydı ve bu şiir beni anlatsaydı yine de daha güzelini yazamazdım sanırım. Kaleminize sağlık..

Babası varken yok olan herkesin kendi içinde uyuttuğu bir James’i vardır, çünkü bu yalana ihtiyacı vardır.

Yorum ekle


Güvenlik kodu Yenile